หนังแสนเศร้า Extremely Loud & Incredibly Close

Extremely Loud & Incredibly Close

 

Extremely Loud & Incredibly Close (Stephen Daldry,2011) – 8.5/10

หนังที่นำเสนอภาพชีวิตบุคคลหลังเหตุการณ์ 9/11 ผ่านการจำลองให้คนเหมือนอยู่ในสภาวะเด็ก ตัวละครเด็กอย่างตัวละครเอกเป็นเหมือนภาพแทนสติของคนอเมริกันหลังเหตุโศก เศร้าครั้งใหญ่ โดยจำลองให้เห็นถึงการแสดง หาคำตอบ การจมอยู่กับความเสียใจ และการไม่ยอมก้าวต่อไปข้างหน้า และให้คนดูติดตามการเดินทางตามหาความจริงของเด็กชายคนนี้ไปพร้อมๆกัน

หนังวางโครงสร้างต้นเรื่องเอาไว้อย่างดีในการให้เราเห็นถึงลักษณะของพ่อลูก ว่ามีความสัมพันธ์ขนาดไหน และปูให้เห็นถึงนิสัยของตัวลูก ซึ่งจะถูกนำมาใช้เป็นลักษณะเด่นของตัวละครเอกในการดำเนินเรื่องราวต่อไปทั้ง เรื่อง นอกจากนี้การออกตามหาความลับที่พ่อซ่อนไว้ก็นำไปสู่ภาพสะท้อนสังคมอเมริกัน โดยรวมถึงความแตกต่าง หลากหลายและชีวิตที่มีแผลเป็นไม่สมบูรณ์แบบทั้งหลาย กระทั่งเมื่อหนังจบลงเราก็จะได้เห็นว่าการตามหาสิ่งที่เราต้องการบางทีมัน อาจจะมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีปลายทางใดๆ และหลายๆสิ่งในโลกก็อาจจะไม่มีเหตุผล ไม่มีคำตอบตามที่แม่ของตัวเอกได้บอกเอาไว้ แต่สิ่งสำคัฐคือการเอาใจใส่และดูแลกันของคนที่ยังอยู่และการพยายามดำเนิน ชีวิตให้ก้าวไปข้างหน้าโดยปล่อยให้อดีตได้ผ่านไป

ทางด้านการเล่าเรื่องหนังมีพื้นอยู่บนการแสดงที่มักจะปล่อยให้มีช่วงเวลา ระเบิดอารมณ์และความอัดอั้นของตัวละครเป็นระยะ ซึ่งพลังของนักแสดงก็นำพาให้ไดนามิคตรงนี้ทำงานได้อย่างดี นอกจากนี้จังหวะเงียบ หรือจังหวะห้วงความคิดก็ยังส่งผลอย่างรุนแรง ตามสาระที่ตัวหนังต้องการสื่อ นอกจากนั้นจังหวะความคิดยังใช้ภาพจางซ้อนช่วยขับเน้นให้เห็นถึงความรู้สึก ที่ซ้อนทับอยู่กับปัจจุบันขณะอย่างชัดเจน การเลือกใช้ภาพตึกให้ดูมีความเป็น miniature ก็เป็นเสมือนการเล่าเรื่องให้เหมือนเป็นภาพิ่งของเล็กๆเพื่อไปเชื่อมโยงกับ การทำแผนที่ของตัวเอก ให้เหมือนว่าเป็นการเดินทางที่ผ่านการวางแผนผังออกมา

โดยรวมหนังสะท้อนความรู้สึกของคนช่วงหลัง 9/11 ได้ชัดและคมดี โดยไม่พยายามพูดถึงประเด็นอะไรที่ใหญ่เกินตัวกว่าชีวิตคนปกติทั่วไป แต่พูดถึงสิ่งซิมเปิ้ลๆ ง่ายๆ เกี่ยวกับความเป็นอยู่ของชีวิตในแต่ละวัน ที่ต้องเอาตัวรอดผ่านความสับสนหลังจากการสูยเสียครั้งใหญ่ไปให้ได้